Iedere avond zit Kees Jak uit Westzaan voor de tv. Is er weer een weerfoto van hem geplaatst? Vaak is het raak.
Iedere avond vol spanning voor de tv
‘Ik ben altijd gek geweest van het weer. Als kind lag ik onder de dekens naar de zakradio te luisteren naar een klein uurtje Nederlandse muziek. En naar het weerbericht van Jan Pelleboer. Zou het gaan sneeuwen? En komt er ijs? Dat was belangrijk als je aan het water woonde, zodat je kon schaatsen. Het liefst hoorde ik de extremen, het gewone weer deed me niet zoveel.’
De weerfotografie begon zo’n twaalf jaar geleden tijdens een vakantie op Samos. ‘Het was pokkeweer. Onder een afdakje kletterde de regen naar beneden. Ik had net het weerbericht van Jan Visser bekeken op www.janvissersweer.nl en dacht: laat ik eens een foto opsturen. De volgende dag zag ik mijn foto terug bij het weerbericht. Ik was hartstikke trots. Dat heb ik zelfs nog laten zien aan de man van de receptie. Achteraf denk ik: zou die dat wel interessant hebben gevonden?’
Van Samos naar RTL4
Hij kreeg de smaak te pakken. Af en toe stuurde hij een weerfoto naar Jan Visser, later ook naar RTL4. ‘Dat lukte ook, Zo is het gekomen. Het ging van kwaad tot erger’, lacht Kees.
Hij woont in Westzaan, vlakbij de molens. ‘Ik had eens een molen gefotografeerd bij ondergaande zon. Dan wordt zo’n molen helemaal zwart. Dat contrast vind ik prachtig. Van kinds af aan heb ik affiniteit met molens, met dat echte Hollandse en dat echte Hollandse weer.’
Zijn foto’s verschenen steeds vaker op tv, bij RTL en SBS, toen Piet Paulusma daar nog het weer presenteerde. Daarna probeerde hij het bij de NOS. ‘Van mijn buurman, die een lezing had bijgewoond van Gerrit Hiemstra, hoorde ik dat hij mijn foto’s heel mooi vond. Bij de NOS plaatsen ze niet vaak achter elkaar foto’s van dezelfde fotograaf, tenzij het echt spectaculair is. Dus dan moet ik vaak weer een paar weken wachten voordat er weer een foto van mij voorbijkomt.’
Vroeger was hij blij als er één foto per week werd geplaatst. ‘Nu ben ik teleurgesteld als er een dag geen foto van mij te zien is.’
Het Hollandse weer
Elke dag stuurt hij foto’s in. Vaak met molens, koeien of een bootje bij een lucht. ‘Alleen een blauwe lucht vind ik niks. Ik zoek altijd iets erbij waardoor het echt een foto wordt. Als je een molen laag vanaf de grond fotografeert met madeliefjes op de voorgrond, dan wordt het mooier.’
Ook vanaf vakantie in het buitenland stuurt hij weerfoto’s door. Kees Jak kijkt nu anders naar zijn omgeving dan vroeger. ‘Ik zoek nu soms op wat voor lucht of plantje het is. Een halo bijvoorbeeld is zo’n kring om de zon. Dat komt door ijskristallen in de lucht.’
Toch ziet hij zichzelf helemaal niet als weerdeskundige. ‘Het gaat mij niet om de kennis van het weer. Het gaat mij erom dat ik die foto op tv krijg.’
Op jacht naar de perfecte lucht
Het is een dagelijks ritueel geworden. ‘Elke avond om half zeven zit ik klaar. Daarna kijk ik RTL, NOS, 112, RTL5 en SBS6 terug. Hoe heb ik gescoord? Een enkele keer is een foto wel tien seconden in beeld, omdat het als achtergrond dient bij een praatje. Als je dat allemaal optelt, ben ik aardig lang op tv geweest.’
Op Facebook laat hij zijn volgers zien welke foto’s zijn geplaatst. Gemiddeld vier keer per week. Soms zelfs twee op één avond. ‘En ook wel eens een keer een hele week niks, terwijl het toch prachtige foto’s zijn. Dan denk ik: zou het wel zijn aangekomen?’
Morning has broken
Iedere ochtend kijkt hij uit het raam. ‘Kan het een mooie zonsopkomst worden? Dan stap ik meteen op de fiets, vaak ga ik naar het veld bij molen Het Prinsenhof. Vooral mist en dauw in de herfst vind ik prachtig. Dat ziet er zo mystiek uit.’
Alleen de voorpret maakt hem al gelukkig. ‘Als ik weet dat het een mooie ochtend wordt, geniet ik al. Dan zing ik op de fiets Morning has broken.’
Hoe vaak hij de molen ook fotografeert, het beeld blijft veranderen. ‘Het Zaanse landschap met molens, water en Zaanse huisjes is echt Hollands. Als het waait kun je het buigende riet mooi vastleggen. En op windstille dagen krijg je die spiegeling van de molen in het water.’
Meer dan alleen een molen
Sinds vijf jaar is Kees vrijwilliger bij molen Het Prinsenhof. ‘Ik kwam er eens op een zaterdagmiddag langs terwijl de maalploeg bezig was. Ze nodigden me uit voor koffie. Sindsdien kom ik er heel vaak.’
De techniek van de molen interesseert hem minder dan het beeld van de molen. ‘Ik vind het vooral leuk om hier te zijn. De rust, de gezelligheid, samen wat klusjes doen. Ik doe wat timmer- en schilderwerk, al zeg ik vaak dat ik vooral in de weg loop’, lacht hij.
In de molen hield hij ook zijn eerste expositie. Daarna volgden meer tentoonstellingen. Sinds enkele jaren maakt hij bovendien als vrijwilliger de foto’s bij artikelen in De Windbrief van Vereniging De Zaansche Molen. ‘Daar gaat het meer om de mensen achter de molens.’
De droom
Hoewel zijn foto’s regelmatig op televisie verschijnen, heeft Kees zijn doel nog niet bereikt.
‘Ik zou heel graag de weerfoto van het jaar willen maken.’
