‘Wie weet zit Jimi Hendrix erbij’, lacht Ruben Hoeke

‘Ik wil graag een gitaar weggeven aan een kind dat het niet zelf kan betalen. Je weet dat het impact kan hebben. Wie weet zit de nieuwe Jimi Hendrix erbij en kan zo een droom verwezenlijken.’

‘Wanneer kinderen deze periode vrolijker doorkomen met een gitaar, dan is dat pure winst.

Een gitaar kost niet veel en je maakt veel kinderen blij. Het is zo leuk om ze te laten ervaren wat muziek voor ze kan doen.’

2021 is het jaar van de vrijwillige inzet. Op deze website lees je de verhalen van Zaanse vrijwilligers die Zaanstad sterker, liever, mooier en socialer maken.

Geef een gitaar aan een kind

Muzikant Ruben Hoeke vertelt hoe zijn actie ‘Geef een gitaar aan een kind’ is gestart: ‘Net zoals een metselaar veel gereedschap heeft, heb ik veel gitaren. Daar kan ik wel wat van missen. Ik kan een gitaar verkopen, maar ik kan er ook iemand blij mee maken. En dat is extra leuk, als iemand zelf geen gitaar kan veroorloven. Daarom geef ik al jaren af en toe een gitaar weg.’

Ruben stuurde ook een gitaar naar een weeshuis in Ecuador en zette vervolgens een actie op. George Kooymans, Racoon, De Dijk en andere muzikanten brachten vervolgens instrumenten in, die werden verkocht via een veiling. Zo werd er een halve ton opgehaald voor het weeshuis.

‘Daar werd ik zo blij van, sindsdien ben ik dit blijven doen.’

Ruben Hoeke, foto Ron Koffeman

Particuliere actie

Met het Zaanse Cultuurfonds heb ik meer gesprekken gevoerd of ze geld konden vrijmaken voor gitaren, dan zouden wij ervoor zorgen dat ze bij kinderen uit kansarme gezinnen terecht komen. Helaas kwam ik met hen niet verder, daarom ben ik het zelf maar gaan doen. Maar omdat het mij nu bijna boven mijn pet groeit, zou het wel fijn zijn als er een of meer organisaties aanhaken zodat we het grootser kunnen aanpakken. Nu staan de gitaren in de kast van mijn zoon. Wanneer ze elders verzameld kunnen worden dan kan ik een keer per week langskomen en setjes samenstellen en in overleg met de commissie kinderen uitkiezen.

In december ben ik gestart met de weggeefacties die ik op FB post.

Zelf heb ik geen cent te makken vanwege de coronacrisis, maar het was zo geweldig om een kind blij te maken met een gitaar en een oude versterker.’

Foto Ron Koffeman

Actie wordt landelijk opgepakt

Gitaristen uit het hele land en zelfs uit het buitenland werken mee aan deze actie. ‘Uit privacy oogpunt maak ik niet openbaar welk kind de gitaar krijgt, maar de gever stel ik daar wel van op de hoogte. Als de ontvangers het leuk vinden om de schenker een berichtje te sturen, dan kan dat natuurlijk wel privé.

Op FB laat ik weten wanneer er weer nieuwe gitaren beschikbaar zijn. Het blijkt dat mensen het fantastisch vinden want het wordt veel gedeeld. Je kunt dan een privé berichtje sturen welk kind de gitaar heel goed kan gebruiken en waarom de ouders het niet zelf kunnen betalen.

Gemiddeld krijg ik veertig tot zestig berichten. Wanneer je ouders heel weinig geld te besteden hebben, dan is gitaarspelen een luxe die ouders zich niet kunnen veroorloven. Er zitten vaak schrijnende gevallen bij, van mensen die in de bijstand zitten, of in de schuldsanering of er is sprake van een verslaving.

Voor deze groep is nog een hoop goed te doen.

Ik kreeg ook een reactie van een muziekschool die nog een bepaald type gitaar zocht voor hun leerlingen. Zij hebben blijkbaar niet begrepen voor wie deze acties bedoeld zijn.

Het is bijna een dagtaak om hiermee bezig te zijn,’ lacht Ruben. ‘Van elk berichtje maak ik een screenshot en ga ze daarna zorgvuldig doorlezen en maak dan een keuze.’

Ik hoef er niets voor terug. Een stralend kind en zijn ouders die het een leuk gebaar vinden, is de beloning. Laatst was er wel een oma die een gitaar had ‘gewonnen’ voor haar kleinkind. Ze wilde graag iets geven en kwam met een zelfgemaakt schilderij.’

Foto uit het archief van Ruben Hoeke (dit is niet gekoppeld aan de weggeefactie)

Kinderen reageren beduusd

‘Ik had de eerste keer een autistische jongen van 13 jaar geselecteerd. Toen hij in de oefenruimte kwam, ging hij eerst de stoelen tellen, daarna de auto’s. “Kom even zitten”, zei ik hem. Dat lukte net. Toen ik gitaar ging spelen en met een pedaal lampjes aangingen, keek hij mij even aan. Daarna werd hij enthousiast. Zijn moeder, die hem had aangemeld, zei: ‘Ongelooflijk, hij praat. Dat heb ik hem jaren niet zien doen tegen een vreemde. Een maand later liet ze weten dat hij een stuk opener was geworden. Dat schreef ze toe aan het feit dat hij lekker op zijn eigen gitaar en versterker kon spelen.

Kinderen reageren heel verschillend. Sommige kinderen slaan helemaal dicht. Wanneer je vraagt wat ze met de gitaar gaan doen, dan zeggen ze: ‘Dat weet ik niet meneer.’ Als ik dan zeg dat ze er keihard mee kunnen rocken, dan zie je ze blij worden. Soms geloven ze ook niet dat het echt voor hen is. Ze vinden dat hartstikke fijn. Je hoopt altijd dat het doorpakt, dat ze een eigen stem krijgen. Zo krijgen ze in ieder geval de kans en hebben lekker een eigen gitaar.’

Ruben Hoeke, foto Pascal Fielmich

Lees ook het verhaal van de muzikant Ruben Hoeke hoe hij je leert gitaarspelen, ook in de coronatijd.